එක ලපයක වාසනාව - වෙනස්කමක වේදනාව

'එක ලපයා' මගේ ප‍්‍රථම පරිවර්තන ළමා කතන්දර පොතයි! මීට වසර දහයකටත් පෙර, මේ කතන්දරය ඉස්සෙල්ලාම කියෙව්ව දවසේ, මගේ හිතේ ජනිත වුණ එක ආසාවක් තමයි, කවදහරි දවසක මේ කතන්දරය, ලංකා දූපතේ දූ දරුවන්ට කියවන්න පුළුවන් විදිහට පරිවර්තනය කිරීම.

ඒ ආසාව හිත යට හංඟගෙන, මම කතන්දරය එසැණින් පරිවර්තනය කිරීම ඇරඹුවා. කතන්දරයේ කතුවරිය "එවලින් ෆන් දෝර්ත්" ගෙන්, ඒ සඳහා ලැබුණ අවසරය, 'එක ලපයා' ව, පරිවර්තන පොතක් ඇතුළෙ ජීවත් කරවන්නට ලැබුණ ආශිර්වාදයක්.

'එක ලපයා' වෙනුවෙන් ලියැවුණු පහත සඳහන් සටහන, මුහුණු පොතේ දුටුවම මම මේ කතන්දරය, එච්චර හොඳට අකුරු කරාද කියලා හිතෙනවා. "ජනප‍්‍රිය ගමගේ" ගේ  මේ විචාරය ඒ තරම්ම හිතට කා වැදුණා.

--

  


වෙනස් වූවන්ට වෙනස් ලෙස සැලකීම කොහේ කොතැනත් දැකිය හැකි දෙයක්. නොයෙක් ඉගැන්නුම් ක්‍රියාවලි සහ දැනුවත් කිරීම්වලින් අපි උත්සාහ ගන්නේ මේ වෙනස්කම් අතර ඇති බෙදුම් රේඛාවන් බොඳ කරන්නයි. 

වෙනස් කර සැලකීමේ කෘරත්වයත් වෙනස් ලෙස සැලකුම් ලබන්නාගේ සංතාපයත් අවබෝධ කරගන්නට නම් සහකම්පනය අවශ්‍ය වෙනවා. නූතන ළමා අධයාපනය හැඩ ගැසෙමින් පවතින්නේ එවන් සංකල්ප දරුවන් තුළ හැකියාවන් ලෙසින් වර්ධනය කිරීමට හැකිවන අයුරින්. ළමා පොත් එවන් හැඩගැසීම් සඳහා ප්‍රධාන මෙවලමක් විදියට භාවිත වෙනවා.

ලප හයක් ඇති කුරුමිණි කුලයක එක ලපයක් විතරක් ඇතිව ඉපදෙන කුරුමිණියෙක් ගැන මේ කතාවෙන් කියවෙනවා. ඒ වෙනස නිසාම ඌ සැම විටම වෙනස් කොට සැලකීමටත්, පීඩනයටත් ලක් වෙනවා. සමහර පීඩනයන් සරදම් කිරීම්වලටත් වඩා ඈතට එනම් සමූහ පහරදීම් දක්වා දුර යනවා. මේ හැම දේකටම වෙන හේතුවක් අවශ්‍ය නොවන අතර එක ලපයෙක් වීමම එයට එකම හේතුව වෙනවා. 

නරකම දේ තමයි, අනික් කුරුමිණියන් නිදැල්ලේ සැරිසරද්දී වේදනාවෙන් හා බියෙන් හැකිළී සැඟවී සිටින්නට ඌට සිදු වීම. කතාවේ එක් අවස්ථාවක එක ලපයා එළියට ඒමට නොහැකිව සැඟවී සිටින හැටි විස්තර කරන්නේ මෙහෙමයි. 

“ඒත් එක කුරුමිණියෙක් විතරක් කොළයක් උඩට වෙලා, හෙල්ලෙන්නෙවත් නැතිව නින්ද ගියා වගේ ඉන්නවා. ඒත් ළං වෙලා බැලුවොත් පෙනෙයි පුංචි ඇස් ඇරිලා තියෙන විදිය. මිතුරු කුරුමිණියන් සන්තෝසයෙන් ඉපිළෙමින් හැංගිමුත්තෝ කරනවා බලන් ඉන්න විදිය.”

එළියට ආවොත් විහිළුවකට ලක් වෙනවට බයෙන් ඉන්න පුංචි කුරුමිණි පුංචෙක් හැංගිලා ඉන්න විදිය මෙතැනින් මවා පෙන්වනවා. එයාට අනික් අයට වගේ කෙළිලොල් ජීවිතයක් ගත කරන්න බැරිව මුළු ගැන්විලා ඉන්න වෙන්නේ එයාගේ වරදක් නිසා නෙවෙයි. එයාගේ සුවිශේෂීකම වෙනස් කමක් විදියට සැලකෙන නිසා වගේම එයින් ලොකු කෘරත්වයකට බඳුන් වෙන නිසා. අපේ අවට,  පාසල් පරිසරයේ වගේම වැඩිහිටියන් අතරෙත් අනෙක් අයට වඩා වෙනස් වීම නිසා වෙනස් කොට සැලකෙන අය ඉන්න පුළුවන්. එයාලත් සෙල්ලම් කරන්න යාළුවෙක් නැතුව ඉන්න එක ලපයා වගේ දුකෙන් ඉන්නවා වෙන්න පුළුවන්. ඇතැම් විට ඉන් එහා ගියපු ලොකු ප්‍රචණ්ඩත්වයක ගොදුරක් වෙලා ඉන්නව වෙන්න පුළුවන්. ඉතින් මේ කතාව කියා දෙන්නෙ ඒ වගේ මොහොතවල් දිහා අලුත් විදියට බලන්න කියලයි. 

මේ වගේ පොතක් කියවන දරුවෙකුට අසරණ වෙලා නිදි වගේ මුළු ගැන්විලා ඉන්න කුරුමිණි පැංචාට හිතෙන විදිය තේරුම් ගන්න පුළුවන්. ඉතින් ඒ සාහිත්‍ය අත්දැකීම සාමාන්‍ය ලෝකෙදිත් අනිත් මිනිස්සු දිහා දයාවෙන් බලන්නත් ඒ දරුවන්ට උගන්වාවි. 

කතාවේ විදියට අඩන්තේට්ටම්වලින් දුකට පත් වෙන එක ලපයා එයාගේ රංචුවෙන් ඈතට පියාඹගෙන යනවා. ඒ තමන්ගේ අසාධාරණය කියන්න කෙනෙක් හොයා ගන්නයි. වාසනාවට ඒක සාර්ථක පියවරක් වෙනවා. එක ලපයාට අන්තිමේදී ඉතාම හොඳ තැනකට යන්න ලැබෙනවා. කතාවට සතුටුදායක අවසානයක් එන්නෙ අසාධාරණ හේතු මත කෙනෙක් පීඩනයට පත් කිරීම හොඳ නැති බව ඒත්තු ගන්වන අතරමයි. 

  ‍ඒ විදියට හිතන්නට යමක් රැගෙන එන මේ මිහිරි කතාන්දරය වඩාත් අපූරු නිර්මාණයක් වෙන්නේ එය ඉදිරිපත් කරන භාෂා විලාසය නිසයි. විස්තර කිරීම්වලට වැඩි තැනක් දෙන, නිර්ලෝභීව වදන් භාවිත කරමින් ලියූ අපූරු වැකි සහ ඡේද මෙහි හමු වෙනවා. මේ එවන් කොටසක්. 

“වසන්තය පටන් ගන්න ඔන්න මෙන්න තියෙද්දි, පුංචිම පුංචි හරිත, දම් ළපලු අතු ඉතිවලින් මතු වෙද්දි, සුදු පාට ලස්සන ඩේසි මල් තණකොළ අතරින් පතර පීදෙද්දි, පුංචිම පුංචි කුරුමිණියන් අවදි වෙනවා.”

මේ පුංචි මිහිරි කතාන්දරය ඉතාම නිර්මාණශීලී දියසායම් සිතුවම්වලින් අලංකාර වෙලා තියෙනවා. ඒවා පරිසරයේ ලස්සනත්, චරිතවල ස්වභාවයත් ඉතාම සුන්දරව මවා පෙන්වනවා. 

මේ සියල්ලත් එක්ක ලස්සන කතාන්දරමය අත්දැකීමක් එක්කම අපේ අවට ඉන්න අය ගැන වඩාත් අවබෝධයකින් බලන්න මේ පොත් ළමයින්ට වගේම වැඩිහිටියන්ටත් මග පෙන්වනවා. 

...

පොත - එක ලපයා ( ළමා සිත්තම් කතා පොත)

කතාව - එව්ලින් ෆන් දොර්ත් / සිතුවම් - ගෙර්දා වෙස්ටරින්ක්

ඕලන්ද බසින් පරිවර්තනය - එරංගා පෙරේරා 

ප්‍රකාශනය - ග්‍රැෆිකෙයා 

..

සටහන - ජනප්‍රිය ගමගේ.

















හිතට එන, ඇවිත් යන
අත්හරින්නටත් බැරි
එත් අත්හැරෙන,
බොහෝ දේ නම් නොමැත
සිත ඇද බැඳගත්ත.

කැඩපතට,

























ඔව්, ඇත්ත!
වෙනස් වුණේ
නුඹ නොවය.
මේ මාය!

2020.06.21

සිතිජයක ගීයක්


මල් පුරවගත් වසන්තය මැද
මංමුළා වුණ සිහින ගොමුවකි
සිතිජ මායිමත් පහුකරන් දුර
සුවඳ විසිකර තටු සලා යන

අගුළු ලාගත් හිතක පිළිඹුවෙ
කඳුළු වස්සන විටදි රිදවුම්
අනන්තයටත් එහා දුර ගිය
හඬකි පැටළුන වසත් ගීතය

මතකයෙන් පා නොවුන මතකය 
පාට බොඳවී පාළු සිත යට
නෙතට තනිරැක ඉකි ගසද්දී
කොහොම කරනවද සිතිජය පාට


2020.05.07

නොලියවුණු කවිය


















හදිසියෙන්ම,
කවක් ලියන්නට සිතුණි.
දවස් ගණනක්ම මිලිනව තිබූ
කවිසිත පුබුදලා-
කවක් ලියන්නට හදවතට 
ඕනෑමය.
සිතුවිලි තෙරපෙයි
පදවැල් පෑන් තුඩින් 
ගිලිහෙන්න,
අසිහියෙන් මෙන් දඟලයි.
මේසය මත වැතරිච්ච 
කටු අකුරු පොත ද,
පුන පුනා බලාසිටියත්
කවක් නම් නැත ලියවුණේ-
නොලියවුණු කවිය,
තවත් කවියක් මැව්වාම විතරයි.


2007.02.28

අලුත් බලාපොරොත්තුවකට



තමන් ජීවතුන් අතර සිටියදී අවසරය දීලා තියෙනවනම් තමන්ගේ අභාවයෙන් පසු, තම ශරීරාංග පරිත්‍යාග කරන්න පුළුවන්නේ. හැබැයි ඔන්න ඒ කතන්දරය 2020 ඉඳන් නෙදර්ලන්තයෙ(ත්) විරුද්ධ අතට හැරෙන්නයි යන්නෙ. ඒ කියන්නේ කෙනෙක් අකමැතිනම් තමන්ගේ මරණයෙන් පස්සෙ, තම ශරීරාංගයන් පරිත්‍යාග කරන්න, ඒ කෙනාට පුළුවන් ඒක කළින් දැනුම් දීලා තියන්න. එහෙම දැනුම් දීලා නැති හැමෝගෙම නීරෝගී ශරීරාංග තවත් කෙනෙක්ට අලුත් ජීවිතයක්, බලාපොරොත්තුවක් දෙන්න ප‍්‍රයෝජනයට ගන්නවා. මේ අලුත් නීතියට මම නම් ගොඩක් කැමතියි. තියෙන එකම කණගාටුව, නොමිනිස්සු මේ අලුත් ක‍්‍රමය අනිසිලෙස ක‍්‍රියාත්මක කරයිදෝ කියන කනස්සල්ල විතරයි!

BOM

























Niet kunnen vluchten
geen rust geen verbergen
Hoe kan ik verdragen
deze zee vol dromen
plotsklaps verdwenen

Dag en nacht
nergens een levende ziel
Geen woorden om te verklaren
verwarde gedachten,
alsof niets er meer toe doet

Onbereikbaar afgedreven
zonder aan mij te denken
Vertel me alleen dit nog
was ik slechts een vreemde
om mij zo achter te laten?

--

Geschreven door:
Frank van Sloten en Eranga Perera

ලංකාව සහ අපි































සතියක් තිස්සෙ හිතේ තියෙන නොසංසුන්තාවය තවමත් එහෙමයි. අපේ ගත තියෙන්නෙ නොරට වුණාට හිත තියෙන්නේ ලංකාවේ. ඒ බෝම්බ පිපුරුණේ අපේ හිත් වල නිසා. අවුරුදු තිහකට ආසන්න කාලයක් යුද්ධයකින් පීඩාවට පත්වෙවී, හෙම්බත් වුණු අපිට බෝම්බ ප‍්‍රහාර කියන්නේ නුහුරු නුපුරුදු වචන නෙමෙයිනෙ. මට හිතෙන විදිහට මෙතැන තියෙන ලොකුම කම්පනය, මිනිස්සු යුද්ධ බයකින් තොරව ආපහු නිදහසේ හුස්මගන්න කාලෙක, හීනෙකින්වත් නොහිතපු විදිහට මේ දේ සිද්ද වීමයි.

ලංකාව මගේ, අපේ රට නිසා කියනවා නෙමෙයි. ඒත් ලංකාව කියන්නෙ ඇත්තටම පුදුම තරම් ලස්සන රටක්. අපේ රටේ ලස්සන වෙන කිසිම රටක් එක්ක සංසන්දනය කරන්න බෑ. ඒත් කරුමෙට මේ ර ටේ හැමදාම ඉන්නෙ, රට ට, රටේ ජනතාවට වඩා බලයට කෑදර පාලකයින් පිරිසක්. නැත්නම් අච්චර මිනිස් ගංඟාවක් නිහඬ කරලා තියෙද්දිත්, වගේ වගක් නැතුව, "අපි මෙහෙම දෙයක් සිද්ද වෙන බව දැනගෙන හිටියා. එත් දැන් වුණ දේ වුණා” කිය කියා, අමන වදන් දොඩවයිද? ඊටත් කිසිම ලැජ්ජාවක් නැතුව හිනාවෙවී!! මේ මිනිස්සුන්ට කන්න දෙයක් නැති වෙලාද හැමදාම මේ රට කන්න හදන්නේ? අහිංසක ජනතාවගේ කඳුළු බිබී සන්තෝස වෙන්නෙ?

වෙන රටවල් වල නම්, තමන්ගෙ රටේ පුරවැසියෙක්, 'IS ත්‍රස්ත සංවිධානයේ' ත‍්‍රස්තවාදියෙක් විදිහට අහුවුණොත්, න්න පුළුවන් උපරිම නීතිමය ක‍්‍රියා මාර්ගය ගන්නවා. IS ත්‍රස්ත සංවිධානයට සම්බන්ධ වෙලා හිටියේ වෙන රටකදිනේ කියලා පැත්තකට වෙලා නෝන්ජල් මිනිස්සු වගේ බලාගෙනෙ ඉන්නෙ නෑ. තවත් සමහරක් රටවල මේ ත‍්‍රස්ත සංවිධානයට කෙනෙක් බැඳෙන්න කළින්, එහෙම කෙනෙක්ව හඳුනාගන්න පුළුවන් විදිහ ගැන ජනතාව දැනුවත් කරනවා. ඒත් අපේ රටෙ එහෙම කෙනෙක්ව හඳුනාගන්න ගන්න පුළුවන් විදිහක් ගැන ජනතාව දැනුවත් කරන එක කෙසේ වෙතත්, ඔවුන්ගෙන් ප‍්‍රහාරයක් එල්ල වෙන්න තියෙන බව නිළ වශයෙන් දැනගෙනත් ජනතාව දැනුවත් කරන්නෙ නෑ. ජනතාව කෙසේ වෙතත් ජනයාට-අධිපති වත් දැනුවත් කරලා නෑනේ ඉතින්. ඒ මනුස්සයා බෝම්බ ගහපුවා, ගස් කපපුවා හැමදේම දැනගන්නෙ, මුහුණු පොතෙන්, නැත්නම් පුවත් පත් වලින්. දැනුවත් වුණාට පස්සෙ කරන්නෙත් මෛත්‍රී මුණිවත රකින එක. මොළයක් නැති විදිහට කතා කිරීමෙන් ජනතාව රවටන්න බැරිවුණත්, විනාශ වීම වළකන්න බැරිබව අධම පාලකයින්ට තේරුම් යනකොට, රට ගොඩගන්න බැරිවිදිහටම, විදේශ බලවතුන්ට තවත් යටවෙලා තියෙයි. ලංකාව අතීතයේ දවසක ආසියාවේ ධාන්‍යාගාරය වෙලා තිබුණු බව, අවස්තාවේ හැටියට කටුස්සෝ වගේ පාට මාරු කරන පාර්ලිමේන්තුවේ බබාලට අමතක වුණාට, තැනේ හැටියට ඇණේ ගහන්න බලන් ඉන්න, විදේශකයින්ට තමන්ගේ අදහස උදහස ඉටු කරගන්න ලංකාව කදිම තෝතැන්නක්.

පාලකයින් කරන්නේ තමන්ට චන්ද නොලැබෙන දේට බලපාන සෑම අවස්තාවක්ම අනිසි ලෙස පාලනය කිරීම විතරක්ම නම්, ඒවයෙන් මහ ජනතාවට එල්ලවෙන ප‍්‍රහාර ප‍්‍රත්‍යක්ෂ කරන්නෙ නැත්නම්, එහෙම පාලකයින් හොඳ නැද්ද දොරක අඩේට තියන්න? අන්‍ය අවබෝධයෙන්, කුල මල, ජාති ආගම් බේද නැතුව, අපි හැමෝම ජීවත් වෙන්න ඕනැ ඒක නිසාමයි. ජාති ආගම් බේද උඩු දිව්ව නිසා පිළිකාවක් වගේ පැතිරුණ අවුරුදු 30ක යුද්ධය අමතක නොකර ඉමු. එකිනෙකා තේරුම් අරන් ජීවත්වෙන්න උත්සහ කරමු. නැත්නම් මේ පුංචි දූපතට තව මොනා නොවෙයිද?