හදිසියෙන්ම,
කවක් ලියන්නට සිතුණි.
දවස් ගණනක්ම මිලිනව තිබූ
කවිසිත පුබුදලා-
කවක් ලියන්නට හදවතට 
ඕනෑමය.
සිතුවිලි තෙරපෙයි
පදවැල් පෑන් තුඩින් 
ගිලිහෙන්න,
අසිහියෙන් මෙන් දඟලයි.
මේසය මත වැතරිච්ච 
කටු අකුරු පොත ද,
පුන පුනා බලාසිටියත්
කවක් නම් නැත ලියවුණේ-
නොලියවුණු කවිය,
තවත් කවියක් මැව්වාම විතරයි.


2007.02.28

තමන් ජීවතුන් අතර සිටියදී අවසරය දීලා තියෙනවනම් තමන්ගේ අභාවයෙන් පසු, තම ශරීරාංග පරිත්‍යාග කරන්න පුළුවන්නේ. හැබැයි ඔන්න ඒ කතන්දරය 2020 ඉඳන් නෙදර්ලන්තයෙ(ත්) විරුද්ධ අතට හැරෙන්නයි යන්නෙ. ඒ කියන්නේ කෙනෙක් අකමැතිනම් තමන්ගේ මරණයෙන් පස්සෙ, තම ශරීරාංගයන් පරිත්‍යාග කරන්න, ඒ කෙනාට පුළුවන් ඒක කළින් දැනුම් දීලා තියන්න. එහෙම දැනුම් දීලා නැති හැමෝගෙම නීරෝගී ශරීරාංග තවත් කෙනෙක්ට අලුත් ජීවිතයක්, බලාපොරොත්තුවක් දෙන්න ප‍්‍රයෝජනයට ගන්නවා. මේ අලුත් නීතියට මම නම් ගොඩක් කැමතියි. තියෙන එකම කණගාටුව, නොමිනිස්සු මේ අලුත් ක‍්‍රමය අනිසිලෙස ක‍්‍රියාත්මක කරයිදෝ කියන කනස්සල්ල විතරයි!

Niet kunnen vluchten
geen rust geen verbergen
Hoe kan ik verdragen
deze zee vol dromen
plotsklaps verdwenen

Dag en nacht
nergens een levende ziel
Geen woorden om te verklaren
verwarde gedachten,
alsof niets er meer toe doet

Onbereikbaar afgedreven
zonder aan mij te denken
Vertel me alleen dit nog
was ik slechts een vreemde
om mij zo achter te laten?

--

Geschreven door:
Frank van Sloten en Eranga Perera

සතියක් තිස්සෙ හිතේ තියෙන නොසංසුන්තාවය තවමත් එහෙමයි. අපේ ගත තියෙන්නෙ නොරට වුණාට හිත තියෙන්නේ ලංකාවේ. ඒ බෝම්බ පිපුරුණේ අපේ හිත් වල නිසා. අවුරුදු තිහකට ආසන්න කාලයක් යුද්ධයකින් පීඩාවට පත්වෙවී, හෙම්බත් වුණු අපිට බෝම්බ ප‍්‍රහාර කියන්නේ නුහුරු නුපුරුදු වචන නෙමෙයිනෙ. මට හිතෙන විදිහට මෙතැන තියෙන ලොකුම කම්පනය, මිනිස්සු යුද්ධ බයකින් තොරව ආපහු නිදහසේ හුස්මගන්න කාලෙක, හීනෙකින්වත් නොහිතපු විදිහට මේ දේ සිද්ද වීමයි.

ලංකාව මගේ, අපේ රට නිසා කියනවා නෙමෙයි. ඒත් ලංකාව කියන්නෙ ඇත්තටම පුදුම තරම් ලස්සන රටක්. අපේ රටේ ලස්සන වෙන කිසිම රටක් එක්ක සංසන්දනය කරන්න බෑ. ඒත් කරුමෙට මේ ර ටේ හැමදාම ඉන්නෙ, රට ට, රටේ ජනතාවට වඩා බලයට කෑදර පාලකයින් පිරිසක්. නැත්නම් අච්චර මිනිස් ගංඟාවක් නිහඬ කරලා තියෙද්දිත්, වගේ වගක් නැතුව, "අපි මෙහෙම දෙයක් සිද්ද වෙන බව දැනගෙන හිටියා. එත් දැන් වුණ දේ වුණා” කිය කියා, අමන වදන් දොඩවයිද? ඊටත් කිසිම ලැජ්ජාවක් නැතුව හිනාවෙවී!! මේ මිනිස්සුන්ට කන්න දෙයක් නැති වෙලාද හැමදාම මේ රට කන්න හදන්නේ? අහිංසක ජනතාවගේ කඳුළු බිබී සන්තෝස වෙන්නෙ?

වෙන රටවල් වල නම්, තමන්ගෙ රටේ පුරවැසියෙක්, 'IS ත්‍රස්ත සංවිධානයේ' ත‍්‍රස්තවාදියෙක් විදිහට අහුවුණොත්, ගන්න පුළුවන් උපරිම නීතිමය ක‍්‍රියා මාර්ගය ගන්නවා. IS ත්‍රස්ත සංවිධානයට සම්බන්ධ වෙලා හිටියේ වෙන රටකදිනේ කියලා පැත්තකට වෙලා නෝන්ජල් මිනිස්සු වගේ බලාගෙනෙ ඉන්නෙ නෑ. තවත් සමහරක් රටවල මේ ත‍්‍රස්ත සංවිධානයට කෙනෙක් බැඳෙන්න කළින්, එහෙම කෙනෙක්ව හඳුනාගන්න පුළුවන් විදිහ ගැන ජනතාව දැනුවත් කරනවා. ඒත් අපේ රටෙ එහෙම කෙනෙක්ව හඳුනාගන්න ගන්න පුළුවන් විදිහක් ගැන ජනතාව දැනුවත් කරන එක කෙසේ වෙතත්, ඔවුන්ගෙන් ප‍්‍රහාරයක් එල්ල වෙන්න තියෙන බව නිළ වශයෙන් දැනගෙනත් ජනතාව දැනුවත් කරන්නෙ නෑ. ජනතාව කෙසේ වෙතත් ජනයාට-අධිපති වත් දැනුවත් කරලා නෑනේ ඉතින්. ඒ මනුස්සයා බෝම්බ ගහපුවා, ගස් කපපුවා හැමදේම දැනගන්නෙ, මුහුණු පොතෙන්, නැත්නම් පුවත් පත් වලින්. දැනුවත් වුණාට පස්සෙ කරන්නෙත් මෛත්‍රී මුණිවත රකින එක. මොළයක් නැති විදිහට කතා කිරීමෙන් ජනතාව රවටන්න බැරිවුණත්, විනාශ වීම වළකන්න බැරිබව අධම පාලකයින්ට තේරුම් යනකොට, රට ගොඩගන්න බැරිවිදිහටම, විදේශ බලවතුන්ට තවත් යටවෙලා තියෙයි. ලංකාව අතීතයේ දවසක ආසියාවේ ධාන්‍යාගාරය වෙලා තිබුණු බව, අවස්තාවේ හැටියට කටුස්සෝ වගේ පාට මාරු කරන පාර්ලිමේන්තුවේ බබාලට අමතක වුණාට, තැනේ හැටියට ඇණේ ගහන්න බලන් ඉන්න, විදේශකයින්ට තමන්ගේ අදහස උදහස ඉටු කරගන්න ලංකාව කදිම තෝතැන්නක්.

පාලකයින් කරන්නේ තමන්ට චන්ද නොලැබෙන දේට බලපාන සෑම අවස්තාවක්ම අනිසි ලෙස පාලනය කිරීම විතරක්ම නම්, ඒවයෙන් මහ ජනතාවට එල්ලවෙන ප‍්‍රහාර ප‍්‍රත්‍යක්ෂ කරන්නෙ නැත්නම්, එහෙම පාලකයින් හොඳ නැද්ද දොරක අඩේට තියන්න? අන්‍ය අවබෝධයෙන්, කුල මල, ජාති ආගම් බේද නැතුව, අපි හැමෝම ජීවත් වෙන්න ඕනැ ඒක නිසාමයි. ජාති ආගම් බේද උඩු දිව්ව නිසා පිළිකාවක් වගේ පැතිරුණ අවුරුදු 30ක යුද්ධය අමතක නොකර ඉමු. එකිනෙකා තේරුම් අරන් ජීවත්වෙන්න උත්සහ කරගමු. නැත්නම් මේ පුංචි දූපතට තව මොනා නොවෙයිද?

සිළුමිණ - 17.03.2019
http://epaper.silumina.lk/PaperArticle.aspx…

සුළඟ ගස්වල හැප්පි හැප්පී
දුක කීවට කිසි වැඩක් නෑ
සීතල බෑම කියනවාලු
මගින් ආපසු හැරෙන්න

මුහුණු පොතේ සමහරක් අය නිදහස අභිමානවත් කියලා දාගෙන ඉන්නවා. අනේ මන්දා ඒ ඇයි කියලා! පසු ගිය සති කීපය මං හිටියෙ ලංකාවේ. සුපුරුදු පරිදි ඇහෙන් දැක්කෙ නම් හිත සං සුං වෙන එ්වට වඩා නොසංසුන් වෙන එ්වා තමා. එච්චර ප්රශ්නෙ මැද්දෙ, අග හිඟකම් මැද්දෙ, අපේම මිනිස්සු ජීවිතය ලිහා නොගෙන, කොහොමහරි ගැට ගහ ගන්න එක නම් හැබැයි, අභිමානවත් කියලා කියන්නම ඕනේ.

එකපාරක් ප්රවෘත්ති වලට කීවා මට මතකයි පසු ගිය වසරෙදි එක පුද්ගලයෙක්ගෙ නමින් වැටුණ හොර ඡන්ද ප්රමාණය හැත්තෑදහසක් කියල. මාරම අභිමානවත් නේද එ්කත්. හරියට මොළය පාවිච්චි කරලා ඡන්දයක් දාන්නෙ නෑ කියලා මිනිස්සුන්ට දොස් කීවට වැඩක්ද කියලා හිතෙනවා, එ් වගේ දේවල් ඇහුණම. අනිත් එක නිතරම විකාශනය වෙන දේශපාලන දැන්වීම්. ඒවා හදන අයට දොස් කියන්නද.. දාන අයට දොස් කියන්නද.. නැත්නම් නරඹන අයට දොස් කියන්නද.. ඡන්දයක් අත ළඟම එන්න ඕනෙ, නායකයින්ගේ පොරොදන්දු හඬවල් නාලිකා ගත්වෙන්න, වචන අච්චු ගැහෙන්න. අවංකව වැඩ(ක්) කරලා මිනිස්සුන්ගේ හිත් ඇතුළෙ අභිමානවත් වුණා නම් මේ පුංචි දූපත අඩියක් හරි ඉස්සරහින් නෙමෙයිද ඉන්නෙ. එහෙම වුණා නම් ඔය වගේ වෙළඳදැන්වීම් වලට වියදම් කරන මුදලින් අඩුම ගානේ, මිනිස්සුන්ට රැකියාවට යන්න පහසුවෙන්නවත්, කෝච්චියක් කෙසේ වෙතත් කෝච්චි පෙට්ටියක්වත් ගන්න තිබ්බා. හැබැයි ඔන්න මෙදා පාර අනුරාධපුරේ ගිය වෙලාවෙ නම් , පහුවෙන පහුවෙන හැම වටරවුමක් උඩම එල්ලලා තිබ්බ දන්ත්්යාලේපන දැන්වීම් නම් අඩුවෙන් දැක්කෙ. එ් හැබැයි දේශපාලන උණුසුම තාමත් එ් තරම් විහිදිලා නැති නිසා වෙන්නැති. 

එකින් එක අරන් වචන ගොනුකරන්න ගියොත්, එතැනදි අනිවාර්යෙන්ම, අභිමානය කියන හීන මානයේ ඉස්පිලි පාපිලි, අඩුවක් නැතිවම කෑලි ගැලවිලා, නිදහසේම විසික් වෙයි. සිංහල කියන අපේම මව් භාෂාව පවා තියෙන්නේ, කවදහරි සදහටම අතුරුදහන් වෙලා යන භාෂාවන් ලැයිස්තුවේ ඉහළින්ම කියලා, වරක් මම පුවත් පතක තියෙනවා දැක්කා. ඉතින් මව් භාෂාවවත් රැකගන්න බැරි රටක නිදහස අභිමානවත් වෙන්නේ කොහොමද?

ඔබ නිහඬ වෙනකොට
ඉවසා බැරිම තැන
මොකක් හෝ ඇද අරන්
කතා කරන්නේ මං

මං නිහඬ වෙනකොට
ඉවසා බැරිම තැන
රංඩුවක් හෝ ඇද අරන්
කතා කරන්නේ
එ්ත් නෙමෙයි ඔබ නම්


2017.10.03